Je wordt aangeraakt. Maar ontvang je ook?

Over het verschil dat bijna niemand ooit expliciet heeft benoemd 

De meeste vrouwen gaan ervan uit dat aanraking vanzelf iets opent. Dat als iemand je liefdevol aanraakt — of als je jezelf aanraakt — je lichaam automatisch zal volgen. Dat aangeraakt worden en ontvangen hetzelfde zijn.

Ik dacht dat ook.

Ik herinner me sessies bij House of Tantra waarbij ik werd aangeraakt — en toch niets voelde. De aanraking was er. De intentie van de ander was er om mij te geven wat ik wilde. Maar er was iets in de manier waarop. Een hebberigheid. Een agenda. Alsof de aanraking iets wilde bereiken. En mijn lichaam voelde dat — en sloot zich af, lang voordat mijn hoofd het doorhad.

En ik herinner me ook het omgekeerde. Aanrakingen die zacht waren, uitnodigend, zonder richting. Die niets van me wilden. Die me nergens naartoe brachten. En precies daar kon ik — soms intens — ontvangen en echt van genieten. 

Dat was de eerste keer dat ik voelde: aangeraakt worden en ontvangen zijn niet hetzelfde.

Aanraken is iets doen. Ontvangen is iets laten gebeuren.

Aanraken is een handeling. Een hand beweegt. Er is richting, intentie, beweging. Dat geldt ook als je jezelf aanraakt — jij stuurt, jij beweegt, jij bent degene die doet.

Maar aanraken zegt nog niets over wat er aan de ontvangende kant gebeurt. Of je lichaam de aanraking werkelijk binnenlaat.

Veel vrouwen gaan ervan uit dat als iemand hen zacht en liefdevol aanraakt — of als ze zichzelf aanraken — hun lichaam vanzelf zal volgen. Dat aanraken en ontvangen automatisch samenvallen.

Dat lijkt logisch. Aanraking is toch contact? Warmte. Huid. Nabijheid.

Maar je kunt aangeraakt worden zonder dat er iets werkelijk binnenkomt. Je kunt jezelf aanraken zonder aanwezig te zijn in het deel dat wordt aangeraakt. En je kunt volledig weten dat het veilig is — en toch merken dat je lichaam subtiel gesloten blijft, terwijl je hoofd zegt: maar waarom dan?

Dat is geen fout. Dat is informatie.

Toelaten is mentaal. Ontvangen is lichamelijk.

Je kunt besluiten dat iets oké is. Je kunt tegen jezelf zeggen: ik ben veilig, ik wil hier bij blijven. En dat kan oprecht zijn.

Maar toelaten in je hoofd betekent niet automatisch dat je lichaam ontvangt.

Ontvangen is wanneer je lichaam niet meer hoeft te verdedigen. Niet hoeft te corrigeren. Niet hoeft te controleren of het goed gaat. Je adem zakt vanzelf iets dieper. Je buik blijft zacht. Je kaak klemt niet. Je hoeft niets terug te doen.

Dat is een andere toestand dan beslissen dat iets veilig is.

Hoe reguleren eruitziet zonder dat je het doorhebt

Je wordt gekust en je gedachten zijn al weg — bij wat je morgen moet doen, bij hoe je eruitziet, bij van alles behalve dit moment. Je raakt jezelf aan en versnelt, omdat er weinig te voelen is en je er meer van wilt maken. Je partner doet iets wat je eigenlijk niet fijn vindt — en je glimlacht. Zegt niets.

Je systeem doet wat het jarenlang heeft geleerd. Intelligent, aangeleerd, functioneel.

Maar het is geen ontvangen.

Wat als je weinig voelt bij aanraking?

Soms merk je dat er weinig binnenkomt. Niet dramatisch. Gewoon neutraal. Vlak. Je partner raakt je aan en je voelt het — maar het komt niet echt binnen. Je legt je eigen hand op je buik en je voelt vooral je hand, niet je buik.

Dat hoeft geen blokkade te zijn die opgelost moet worden. Vaak betekent het dat je systeem nog actief is. Dat je meer aan het registreren en bewaken bent dan aan het ontvangen. Je lichaam past zijn gevoeligheid aan op basis van veiligheid — niet op basis van wat je wilt.

Dat is precies hoe het hoort te werken.

Waarom tempo alles verandert

Snelle aanraking activeert. Langzame, zachte bewegingen geven je systeem meer kans om te zakken — om iets binnen te laten.

Dat is ook waarom versnellen zelden helpt als er weinig te voelen is. Meer prikkels maken het niet zachter. Meer doen maakt het niet voller.

Wanneer het tempo vertraagt, hoeft je systeem minder te volgen en minder te beoordelen. En precies daar kan ontvangen beginnen.

Wat er verandert als je ontvangt

Meestal niets spectaculairs. Minder drang om te bewegen. Minder denken. Meer gewicht in je lichaam. Een rustiger tempo van binnenuit.

Soms merk je juist eerst meer spanning — omdat je niet meer automatisch bijstuurt. Dat is geen stap terug. Dat is voelen wat er al was.

Het verschil is niet dat je meer voelt. Het verschil is dat je stopt met managen — en merkt dat er al iets aanwezig was.

Ontvangen begint niet met meer voelen. Het begint met minder doen.

Waarom ik de LoveGloves heb gemaakt

Die sessies bij House of Tantra lieten me zien hoe groot het verschil is tussen aanraking met agenda en aanraking zonder. Hoe mijn lichaam dat onderscheid voelde — lang voordat mijn hoofd het kon benoemen.

Ik wilde iets maken voor dat moment waarop je merkt: ik word wel aangeraakt, maar ergens blijf ik zelf op scherp.

De stof van de LoveGloves maakt de aanraking zachter. Minder direct. Minder snel. Je legt je hand op je borst of buik. Je beweegt langzaam. Misschien blijft je adem eerst hoog. Misschien voel je de neiging om er iets van te maken.

En dan hoef je dat niet te doen.

Je volgt alleen de warmte van je hand. De lichte druk. De beweging over je huid. Meer niet. De audio Ontvangen begeleidt je daarin — maar de kern blijft eenvoudig: blijven bij aanraking zonder haar te sturen.

Ontvangen begint niet met meer doen of meer aanraken. Het begint met je hand laten rusten en opmerken hoe je lichaam reageert. Misschien beweegt het naar je toe. Misschien blijft het nog afwachtend. Misschien heeft het meer tijd of veiligheid nodig.

Over Mirjam

Ik schrijf over lichaam en seksualiteit vanuit mijn eigen ervaring en jarenlange begeleiding van vrouwen en koppels. Mijn werk draait niet om intenser of verder gaan, maar om thuiskomen in het lichaam. In het bekken. In wat er op dit moment waar is.

Thema’s die steeds terugkomen zijn yoni de-armouring, somatische veiligheid en lichaamsbewustzijn. Veel vrouwen merken dat hun lichaam iets anders vraagt dan hun hoofd kan bedenken. Mijn werk vertraagt dat proces, zodat voelen geen opdracht wordt, maar een mogelijkheid.

In mijn begeleiding en in de hulpmiddelen die ik ontwikkel — zoals de LoveGloves en yoni wands — staat diezelfde benadering centraal. Geen belofte van transformatie, wel ruimte om te onderzoeken wat er gebeurt wanneer druk wegvalt.

Als deze manier van kijken je aanspreekt, vind je hier meer artikelen, een gids over Yoni Healing en verschillende manieren om op je eigen tempo verder te verkennen. Meer over mijn achtergrond of mijn werk, vind je hier.

— Mirjam Ravensbergen