Over Dankbaarheid Zonder Woorden

StemNotities van mijn Lichaam - No.1

Dit is nummer 1.0 uit een reeks korte StemNotities van Mijn Lichaam van zo'n 5 minuten —
zacht opgenomen, zonder script, zonder haast. Deze eerste StemNotitie is het resultaat van een korte 7 daagse dankbaarheids beoefening. Geen dankbaarheid vanuit het hoofd, ego, of lijstjes, maar vanuit het lichaam; eerlijk en rauw om terug te keren naar mezelf. Op dit blog vind je de eerste uitgesproken StemNotitie van mijn lichaam  (zie hieronder) én mijn persoonlijke routekaart naar dankbaarheid als veldherinnering. Geen trucje, maar een somatische oefening. 

 

Deze stemnotities zijn geen podcast.
Geen uitleg, geen instructie, geen goed verhaal.

Ze zijn klank. Adem. Ritme.
Ontstaan uit het verlangen om te spreken zonder script.

Deze notities zijn gemaakt om te voelen.
Niet met je hoofd, maar met je lichaam.
 

Beluisteren hieronder

• StemNotitie van Mijn Lichaam N.01
• Duur: 5 minuten
• Onderwerp: Dankbaarheid zonder woorden

Dankbaarheid hoeft niet begrepen of benoemd te worden.
Soms verschijnt ze als een zachte stroom.
Soms als stilte.
Soms als iets wat eerst niet prettig voelt.

Deze StemNotitie nodigt uit om niet te reageren op wat zich aandient,
maar erbij te blijven —
zonder richting, zonder verwachting.

Misschien merk je tijdens het luisteren
dat je lichaam iets laat voelen
wat je normaal snel voorbijgaat.
Een kleine ontspanning.
Of juist spanning die even niet hoeft te verdwijnen.

Soms is dit luisteren genoeg.

En soms voel je dat je hier niet alleen bij wilt blijven.

Wanneer je merkt dat je in je dagelijks leven
snel weer vooruit beweegt, uitlegt of aanpast,
kan een 1:1 online somatische sessie helpend zijn
om dit voelen niet meteen te verliezen,
maar er samen bij te blijven.

Je hoeft niet te weten wat je wilt onderzoeken.
Het lichaam maakt het begin.

En als je ruimte hebt of zin hebt. 
Kun je hieronder dieper duiken in dankbaarheid als veldherinnering. 
 

Dankbaarheid als veldherinnering

De afgelopen zeven dagen nodigde ik mezelf uit om dagelijks bewust dankbaarheid te beoefenen. Een kort momentje, slecht 3 tot 5 minuten, in de dag. Niet als verplichting, niet om het 'goed' te doen — maar als een somatisch onderzoek. Wat gebeurt er in mij als ik mijn aandacht verplaats van alleen denken, naar ook voelen rondom dankbaarheid?  Wat begon als een zelfonderzoek, groeide langzaam uit tot een soort routekaart. Een innerlijke gids die ik gebruike om het veld van dankbaarheid te voelen, te betreden en te belichamen.  
 

➤ Dankbaarheid
Erkenning van wat is, zonder voorwaarden.
Wanneer het ego zwijgt en het hart antwoordt.
Een poort naar overgave.

De schaduwzijde van dankbaarheids beoefeningen
Dankbaarheid beoefenen kan weer een nieuwe to-do op je lijstje worden die je moet afvinken en vastzet in je hoofd. Of het kan iets worden waar je ego je mee om je oren slaat als je niet uitkijkt.

• Het is niet: jezelf forceren om je blij te voelen
• Het is niet: jezelf bekritiseren omdat je 'ondankbaar' zou zijn
• Het is niet: die interne stem die zegt 'je hebt toch alles al?' en je daarmee neerduwt

Dankbaarheid is een innerlijke beweging waarin iets in mij ontspant, erkent, opent. Het is het moment waarop weerstand oplost en ik terugval in een natuurlijke staat van vrede, aanwezigheid of vreugde — hoe klein ook. Soms begint dankbaarheid in het hoofd. Dat is oké. Het denken kan een poort zijn. Maar als je daar blijf hangen zonder het lichaam erbij te betrekken, voelt het vaak leeg of geforceerd. Daarom mijn twee poorten naar dankbaarheid die denken én voelen uitnodigen.  
 

Twee poorten naar dankbaarheid
Tijdens mijn oefening ontdekte ik twee heldere ingangen naar dankbaarheid. Een poort waarmee je contact maakt met het veld; dankbaarheid. 
De eerste noem ik "De dagelijkse scan" én de tweede "De toestemmingsvraag".

• De eerste vraag werkt via het geheugen —
  "Wat maakte me dankbaar vandaag?"  
  Je gaat de dag na om te voelen waar je dankbaarheid voelde of situaties waar je dankbaar voor zou kunnen zijn. Deze herinnering gebruik je om in je lichaam te voelen hoe dankbaarheid voor jou die dag voelt.  
• De tweede vraagt niets. Ze stelt alleen —
  "Kan ik mezelf toestaan dankbaar te zijn, zelfs als ik het niet voel?"
  Deze vraag stel je niet aan je hoofd, maar aan je lichaam. Je hoeft geen redenen te bedenken waarom je dankbaar zou moeten zijn, maar geeft jezelf toestemming om het simpelweg te gaan voelen. 
  
  Mijn lichaam antwoordde bijvoorbeeld met; diepe uitademhalingen, zuchten, een trilling in het hart, een pulsering in het bekken, mondhoeken die omhoog gingen staan, schouders die naar achter bewogen en een uitdeiend energielichaam, maar ook verdriet dat eerst gevoeld wilde worden en een brok in mijn keel. 

1. De dagelijkse scan — 3 minuten
Deze gebruikte ik zelf vaak in de ochtend net na het wakker worden. 

• Stoppen – even pauzeren op een makkelijk moment. Voor mij zijn dat de ochtenden. 
• Scannen – De vraag stellen "Wat maakte me dankbaar___________[vandaag | gisteren]?" 
  Laat het eerste moment van dankbaarheid binnenvallen. Wat het ook is, beoordeel het nite. Misschien is het. Een lief berichtje van iemand, het gevoel vrijheid, je ochtendkoffie, je kinderen, de zon op je huid, het vooruitzicht naar je vakantie, iets wat je goed hebt gedaan enz.   
• Voelen – Verplaats je aandacht naar je lichaam.
  Wat gebeurt er in je lichaam? Een verdieping van de ademhaling, ontspanning in de spieren, een tinteling in je hart of juist een emotie. Dit is je lichaam wat spreekt in haar eigen taal. 
• Verblijven – Mag je erbij blijven? Adem in de ervaring dankbaarheid zolang lukt. 
• Herhaling - Je kunt hier stoppen of nog even doorgaan als je meer wilt experimenteren met het somatische dankbaarheidsexperiment. 
  
  Valkuil: deze poort kan snel veranderen in een mentaal lijstje. Dan wordt het iets wat je afvinkt, in plaats van iets wat je voelt.  Het is iets meer een 'zoeken naar' redenen om dankbaar te zijn én geen 'rusten in' dankbaarheid als veld. 

2. De toestemmingsvraag
Deze gebruikte ik ook in de ochtend én ook in beweging; lopend, in de auto en liggend in bed.  

• Pauzeren – word stil. Zet geen intentie. Geen streven.
• Toestemming uitnodigen – stel zachtjes de vraag: "Kan ik mezelf toestaan dankbaar te zijn, zelfs als ik het niet voel?"
• Lichaam volgen – wat gebeurt er in je lichaam? Reageert je adem, waar gaat je aandacht naartoe? Wat beweegt er? Laat dit gebeuren
• De poort open houden – Bevestig de sensatie of de emotie met woorden als
  "Ja, je mag er zijn."
• Speel met klemtoon. Elk accent opent een andere deur. 
  Kan IK mezelf toestaan dankbaar te zijn, zelfs als ik het niet voel?
  Kan ik MEZELF toestaan dankbaar te zijn, zelfs als ik het niet voel?
  Kan ik mezelf toestaan DANKBAAR te zijn, zelfs als ik het niet voel?
  Kan ik mezelf toestaan dankbaar te ZIJN, zelfs als ik het niet voel?
  Kan ik mezelf toestaan dankbaar te zijn, ZELFS als ik het niet voel?
  Kan ik mezelf toestaan dankbaar te zijn, zelfs als IK het niet voel?
• Rust in het zijn – dankbaarheid is geen actie. Het is een veld waarin je kunt rusten. 

Mijn ervaring in lagen
Niet omdat jou ervaring die van mij moet volgen, maar om je een idee te geven hoe zo'n korte 7 daagse dankbaarheid vanuit het lichaam zich kan ontwikkelen. 

• Dag 1: Drie minuten. Een eerste zucht. Mijn hart pulseerde. Mijn adem ontspande. Van grauw naar open.
• Dag 2: Weerstand. Afdwalen. Maar ook voelen hoe verschillende plekken in mijn lichaam begonnen te resoneren.
• Dag 3: De toestemmingsvraag gebruikt en gespeelt met de taal. Elke klemtoon op de vraag opende iets anders. Ik voelde waar de vraag mij raakte: mijn kleine ik, het verlangen naar erkenning.
• Dag 4: Stilte. Kalmte. Het veld was niet luid — het was vol. En ik werd erin bewogen. Mijn schouders verzachtten. Mijn adem werd dieper.
• Dag 5: Een groefje was ontstaan. Het veld was sneller voelbaar. "Ik sta je toe", fluisterde ik bij elke golf in mijn buik. Er ontstond een verlangen naar verdieping: wat is dankbaarheid als veld, niet alleen als gevoel?
• Dag 6: Tijd nodig om te zakken. Een herhaalde vraag opent een lichtstroom — omhoog naar het grote veld, omlaag als zachte tinteling in mijn systeem.
• Dag 7: Dankbaarheid in beweging, lopend — te midden van prikkels, richtingen, geluiden van de stad. En juist daar werd voelbaar hoe anders het lichaam reageert. Hoe mijn energieveld soms vooruit lijkt te lopen, alsof ik al vóór mezelf uit beweeg en uit contact ga met dankbaarheid. De toestemmingsvraag bracht me terug naar mijn hart  — als een verdichting, een centrering, een thuiskomen in het lichaam.

   

Zelf aan de slag?
Als je hiermee wilt oefenen, geef jezelf zeven dagen. Elke dag een paar minuten.
Kies een van de twee vragen — of beide:

• Wat maakte me vandaag dankbaar?
• Kan ik mezelf toestaan dankbaar te zijn, zelfs als ik het niet voel?

Laat het denken rusten. Vraag je lichaam wat het weet. Misschien zucht je. Misschien ontspant je buik. Voel je bubbels. Expansie. Verdriet. Frustratie. 
Misschien voel je niets. Dat is ook welkom. 

Dankbaarheid is geen actie. Het is een veld waarin je mag rusten.
Zelfs als je het niet voelt.
Juist dan.

Als je voelt dat dit resoneert,
is een online somatische sessie een mogelijke volgende stap.